Error message

Notice: Undefined offset: 1 in counter_get_browser() (line 70 of /var/www/vhosts/hellaswebnews.com/httpdocs/sites/all/modules/counter/counter.lib.inc).

OXI Ξεκάθαρα, αποφασιστικά, μαχητικά, μαζικά

γράφει ο Αλέκος Χαλβατζής

Εδώ και μέρες είμαστε όλοι μάρτυρες (ή ίσως υποψήφια θύματα) της άθλιας και γενικευμένης επιχείρησης τρομοκράτησης του ελληνικού λαού, που έχει στόχο να τον κάνει να αποδεχτεί πανηγυρικά το κατάπτυστο «ναι», την ατιμωτική αποδοχή της επικυριαρχίας των «δανειστών» και της εξουσίας των εγχώριων δοσίλογων υποτακτικών τους.

Η επιχείρηση αυτή ξεδιπλώνεται σε διάφορα επίπεδα και με διάφορα μέσα:

  • Με τη μιντιακή τρομολαγνική επέλαση: τα μαύρα τρομοκρατικά πρωτοσέλιδα φυλλάδων των εργολάβων, εφοπλιστών, τραπεζιτών. Τα ολοσέλιδα άρθρα των βρικολάκων του αστικού συστήματος (ενδεικτικά Σημίτης, Πικραμένος, Βενιζέλος, Σαμαράς) που «κοσμούν» και ακολουθούν αυτά τα πρωτοσέλιδα. Τις διαρκείς δραματικές αναμεταδόσεις, εκπομπές, δελτία, τα χοντροκομμένα ψέματα για την επικείμενη καταστροφή των ξεπουλημένων τηλε-παπαγάλων. Την αντίστοιχη εκστρατεία των ξένων ΜΜΕ.
  • Με την απόφαση για ξαφνική αποσύνδεση/θάνατο του –από χρόνια– “κλινικά νεκρού” ελληνικού τραπεζικού συστήματος από την “μηχανική υποστήριξη” του ELA.
  • Με την “εκστρατεία αγάπης” των ευρωπαίων ηγετών και γραφειοκρατών της ΕΕ με ευθεία ανάμειξη στα εσωτερικά της χώρας μας
  • Τις ωμές πιέσεις πολιτικών αρχηγών, κομματαρχών, εργοδοτών, εκπροσώπων της ευρωυποταγής που επαναλαμβάνουν εν χορώ ότι λίγο-πολύ «η Ελλάδα είναι μικρή και αδύναμη και δεν μπορεί να αρνηθεί τους προστάτες (νταβατζήδες) της». Σήμερα στο χορό προστέθηκαν και οι ξεφτιλισμένοι εργατοπατέρες της ΓΣΕΕ, καταγράφοντας νέο ρεκόρ.

Όπως και πολλοί άλλοι σύντροφοι και συναγωνιστές δεν είχα ποτέ καμιά αυταπάτη για τον ΣΥΡΙΖΑ και την κυβέρνηση του. Επιπλέον οι προηγούμενοι μήνες της διαπραγμάτευσης αλλά και διακυβέρνησης κάνουν προφανές σε όλο και περισσότερο κόσμο ότι η πορεία της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ πάει από το κακό στο χειρότερο.

Αυτή η εξέλιξη απορρέει από την ίδια τη φυσιογνωμία του ΣΥΡΙΖΑ, των βασικών δυνάμεων που τον συγκρότησαν και του ιδεολογικοπολιτικού ρεύματος που διαχρονικά εκπροσωπούν. Βασικά χαρακτηριστικά αυτής της φυσιογνωμίας είναι:

Η εξιδανίκευση του οικοδομήματος της καπιταλιστικής ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης (ΕΟΚ-ΕΕ-ευρώ) ως δήθεν φάρο της δημοκρατίας, ελευθερίας, αλληλεγγύης και απόκρυψη της εκμεταλλευτικής, ιμπεριαλιστικής, ανισότιμης και τελικά απάνθρωπης φύσης του.

Η λογική της διαχείρισης του καπιταλισμού και της απόλυτης αποδοχής των ορίων και της νομιμότητας του

Αποδεικνύεται ότι οι όποιοι τίμιοι ή/και ριζοσπάστες αγωνιστές εγκλωβίζονται στο εσωτερικό ή στο πλάι του ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορούν να αμφισβητήσουν αυτά τα χαρακτηριστικά. Πλατφόρμες, τάσεις, ρεύματα στο εσωτερικό του που παρουσιάζονται ως “αριστερά”, “ριζοσπαστικά” κλπ δεν έχουν καταφέρει (πιο εύστοχα δεν έχουν προσπαθήσει καν) να υψώσουν κανένα σοβαρό εμπόδιο στο ξεπούλημα του λαού, στις διαρκείς υπαναχωρήσεις ακόμα και από τις χλιαρές και προβληματικές προεκλογικές δεσμεύσεις. Ούτε καν για ιδιοτελή μικροκομματική αξιοποίηση, δεν έχουν καταφέρει, προφανώς γιατί δεν έχουν καν ουσιαστικά προσπαθήσει να κινητοποιήσουν-οργανώσουν λαικές δυνάμεις σε αγωνιστική κατεύθυνση, αφού αποδεικνύεται ότι φοβούνται πως η κινητοποίηση του λαϊκού παράγοντα μπορεί να ξεφύγει από τον έλεγχο τους και να τους αμφισβητήσει. Αντίθετα και αυτοί οι “αριστερότεροι” προσπαθούν να εξωραΐσουν τις κυβερνητικές επιλογές και γενικά να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα.

Δυστυχώς όλο αυτό το διάστημα ο λαϊκός παράγοντας, που τα πρώτα χρόνια του μνημονίου είχε δείξει διαθέσεις αντιπαράθεσης, στέκεται παροπλισμένος αφού τόσο οι κινηματικοί φορείς (συνδικάτα, επιτροπές) όσο και όλες οι οργανωμένες εκδοχές της Αριστεράς (με όποιο ορισμό) βρίσκονται σε στρατηγικό αδιέξοδο, αδράνεια, ομφαλοσκόπηση.

Είναι σίγουρο και πλέον εμφανές ότι η κίνηση της κυβέρνησης για δημοψήφισμα είναι μια προσπάθεια απεγκλωβισμού από την γωνία όπου είχε στριμωχτεί λόγω της αδιέξοδης στρατηγικής και τακτικής της. Δηλαδή, την πολιτική:

  • της υποταγής στο Ευρώ και στην Ευρωπαική Ένωση,
  • της καλλιέργειας αυταπατών για τη δήθεν «δημοκρατική», «αλληλέγγυα» (κλπ παραμύθια) Ευρώπη,
  • του εξευμενισμού των «θεσμών»-δανειστών,
  • της αποδοχής στην πράξη του χρέους, την ανοχή και διαιώνιση του «μνημονιακού» πλαισίου.

Στην καλύτερη περίπτωση η κυβέρνηση ήλπιζε (και πιθανά ακόμα ελπίζει) στην αποδοχή από τους θεσμούς (ακόμα και πριν το δημοψήφισμα) κάποιας εκδοχής της κατάπτυστης πρότασης της, των 47+ σελίδων. Θα την περνούσε έτσι ως επίτευγμα σε ηρωικό κλίμα και με λιγότερη φθορά τόσο στα μάτια του λαού όσο και των ψηφοφόρων και των μελών του ΣΥΡΙΖΑ. Σενάριο που αναζωπυρώνεται από χτες και πρέπει, φυσικά, να βρει κάθε αγωνιστή και όλο το λαό απέναντι του.

Αν τελικά οδηγηθούμε σε δημοψήφισμα και κυριαρχήσει το ΟΧΙ, η κυβέρνηση ελπίζει να το χρησιμοποιήσει ως λαϊκή νομιμοποίηση σε οποιαδήποτε, έστω κατά φαντασία, έστω κατ’ ελάχιστο “καλύτερη” από την καταψηφισμένη «πρόταση των θεσμών» λύση προσπαθήσει στο μέλλον να επιβάλει στο λαό.

Ακόμα και στην περίπτωση του «ναι», η κυβέρνηση ποντάρει είτε σε παραμονή της, υπογράφοντας μνημόνιο με το ελαφρυντικό ότι «έτσι είπε ο λαός» είτε σε μια ηρωική έξοδο (αφού «ο λαός δεν ήταν έτοιμος») και γρήγορη επιστροφή της (ανεξάρτητα αν θα γίνει στις εκλογές που θα ακολουθήσουν είτε στις αμέσως επόμενες μετά από μια σύντομη «δεξιά παρένθεση» ή περίοδο αστάθειας/ακυβερνησίας).

Το ερώτημα για κάθε επαναστάτη, κομμουνιστή, αγωνιστή, λαϊκό άνθρωπο του μόχθου είναι:

Μας είναι, άραγε, αδιάφορο αν η κάλπη βγάλει ΝΑΙ ή ΟΧΙ;

ΟΧΙ, το αποτέλεσμα δεν μας είναι αδιάφορο.

Το «ναι» σημαίνει πανηγυρική υποταγή καθενός που το ψηφίζει, αλλά –κατά μια έννοια– και του λαού στο σύνολο του ή έστω κατά πλειοψηφία σε κάθε διαταγή των «δανειστών» (βλέπε: δυναστών, αγορών, ιμπεριαλιστών, ληστών ντόπιων και ξένων) και αποδοχή των δοσίλογων που θα αναλάβουν τα περαιτέρω. Μην ξεχνάμε ότι ο λαός ψήφισε το 2009 τον ΓΑΠ με <44% για το «λεφτά υπάρχουν», το 2012 τον Σαμαρά με 18,85% και 29,66% «για να καταργήσει το μνημόνιο», τον Τσίπρα «για να καταργήσει το μνημόνιο», «να διαγράψει το χρέος» και πολλά άλλα. Μπορεί να εξαπατήθηκε, έστω και επειδή ένα τμήμα του ήθελε να εξαπατηθεί αλλά δεν αποδέχτηκε ρητά και απροκάλυπτα τη σφαγή του, την επικυριαρχία των «δανειστών», την απόλυτη υποταγή. Δε μου έρχεται στο νου από την ιστορία της χώρας ανάλογο παράδειγμα λαϊκής υποταγής και ήττας. Η υπερίσχυση του κατάπτυστου «ναι» πέρα από τις τυπικές της συνέπειες, δε θα είναι απλά υποχώρηση αλλά βαριά ήττα, αποθέωση του ευρω-ραγιαδισμού, των προστατών-νταβατζήδων, θα σημαδέψει το κίνημα και κάθε προσπάθεια λαϊκής ανάτασης για δεκαετίες.

Το ΟΧΙ είναι μια σημαντική αγωνιστική παρακαταθήκη για κάθε λαικό άνθρωπο που θα το αποφασίσει, υλοποιήσει, υπερασπιστεί. Δεν είναι απλό ΟΧΙ ενάντια μόνο στην συγκεκριμένη πρόταση της τρόικας. Ούτε –όπως λέγεται– αποδοχή, επαγωγικά, της όποια άλλης αντιλαικής διαχείρισης επιχειρήσει να κάνει η κυβέρνηση.

Είναι ΟΧΙ ενάντια στους θεούς και δαίμονες που όχι μόνο τώρα αλλά εδώ και 6 χρόνια απειλούν και τρομοκρατούν με τη «Δευτέρα Παρουσία», αν τυχόν «κινδυνεύσει η θέση της Ελλάδας στο ευρώ ή στην Ευρωπαική Ένωση». Είναι ΟΧΙ παρά και ενάντια στην πίεση που ασκείται από παντού ότι το δημοψήφισμα μπορεί να κρίνει την έξοδο από την Ευρωπαική Ένωση και το Ευρώ και αυτό είτε ό ψηφοφόρος την έξοδο την βλέπει ως κίνδυνο (κατά πλειοψηφία), είτε ως λύση (δυστυχώς ακόμα η επιλογή της αποδέσμευσης παραμένει μειοψηφία).

Το ΟΧΙ αψηφά την τρομο-προπαγάνδα ότι θα χαθούν –δήθεν σίγουρα– οι οποίες λαικές αποταμιεύσεις, «δε θα έχουμε ευρώ», «θα χάσουμε τη δουλειά μας», «θα πεινάσουμε», «θα γίνουμε Αφρική».

Και αυτό το ΟΧΙ δε δικαιούται κανείς και πολύ περισσότερο οι κομμουνιστές να το χαρίσουν στο ΣΥΡΙΖΑ.

Αυτό το ΟΧΙ είναι με τα σημερινά δεδομένα η μόνη φιλολαική, αγωνιστική επιλογή.

Βέβαια το ΟΧΙ στην κάλπη την Κυριακή από μόνο του δε φτάνει «για να γυρίσει ο τροχός» υπέρ του λαού. Προφανώς ούτε οι «δανειστές» θα παραδοθούν άνευ όρων, ούτε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ θα αποκτήσει με μαγικό τρόπο φιλολαική στρατηγική. Είναι όμως η μόνη –δυνατή αυτή τη στιγμή– εκλογική απάντηση στο κατάπτυστο «ναι». Είναι η βάση (όχι ικανή αλλά αναγκαία συνθήκη) για μια (δυστυχώς δύσκολή και κοπιώδη) ανασύνταξη του εργατικού-λαικού κινήματος που μπορεί να ανοίξει πραγματινή διέξοδο για το λαό και τη νεολαία.

Γι’ αυτές, όμως, τις ελλείψεις του ΟΧΙ

δε φταίει (τουλάχιστον όχι πρώτα απ’ όλους) ο λαός.

Ο λαός έχει βρεθεί από χρόνια στη γωνία. Δυστυχώς, την πρώτη ευθύνη για τον παροπλισμό του λαικού κινήματος έχει το ΚΚΕ, μιας και είναι το μόνο Κόμμα που εξ ορισμού θα έπρεπε (όπως τόσες φορές έχει κάνει στην ιστορία του) να είναι οδηγητής και εμπνευστής του λαού. Καθοριστική σε αυτό ήταν η σταδιακή εκτροπή του ΚΚΕ από το Πρόγραμμα του 15ου Συνεδρίου του (εδώ και χρόνια και ενώ αυτό ήταν θεωρητικά σε ισχύ), η απομάκρυνση του από τις παραδόσεις, τις πρακτικές και τις αξίες που το σφράγισαν για δεκαετίες και εξασφάλισαν το ότι πάντα –ακόμα και όταν βρέθηκε μικρό, χτυπημένο, ακρωτηριασμένο, παράνομο– ήταν η ελπίδα λαού και η ψυχή των αγώνων του. Αυτά (σε συνδυασμό με σοβαρότατες στρεβλώσεις στο εσωτερικό του ίδιου του κόμματος) οδήγησαν από τη μια μεριά σε έναν επαναστατικό βερμπαλισμό και από την άλλη σε διάρρηξη των δεσμών του με το λαό και τη νεολαία, σε αλαζονεία και φόβο απέναντι σε κάθε αυθόρμητη κίνηση τους. Την περίοδο που η λαική αμφισβήτηση και εναντίωση στο ευρώ και την Ευρωπαική Ένωση είναι στο μέγιστο δεκαετιών, και ενώ το ΚΚΕ ήταν αυτό που επί δεκαετίες κρατούσε αυτή τη φωτιά αναμένη, τελικά απεφάνθη ότι η αποδεσμευση από την ΕΕ στο έδαφος του καπιταλισμού όχι μόνο «δεν έχει να προσφέρει τίποτα στο λαό» αλλά επιπλέον «θα είναι και καταστροφική». Επέτρεψε σε νεόκοπους ευρωσκεπτικιστές να σπεκουλάρουν με αυτά τα αιτήματα και να τα διαστρέφουν, αφού το ίδιο τα υποβίβασε σε απλό παρακολούθημα της επανάστασης αναβάλοντας τα και ταυτίζοντας την υλοποίηση τους με τη «λαική εξουσία». Έβαλε παντού και για όλα (θεματικά κινήματα, εργατικό-συνδικαλιστικό κίνημα κλπ) προϋπόθεση την πανηγυρική συμφωνία με την επανάσταση και το σοσιαλισμό. Αρνήθηκε την οποιαδήποτε παρέμβαση σε αμέτρητους χώρους και διαδικασίες με το σκεπτικό ότι αυτοί ήταν «συστημικοί», «ελεγχόμενοι», «κομμάτια της αστικής νομιμότητας». Άφησαν έτσι δεκάδες χιλιάδες –αν όχι εκατοντάδες χιλιάδες– ανήσυχους λαϊκούς ανθρώπους απροστάτευτους στις επιρροές των media και του συστήματος ή/και άλλων πολιτικών χώρων, τελικά από το 2012 τους άφησαν εντελώς στην απογοήτευση και στην αδράνεια, στην παθητική αναμονή για λύση από την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ. Οδήγησαν στη αποστράτευση (πολλές φορές στα λόγια «τιμητική αποστρατεία») εκατοντάδες, αν όχι χιλιάδες, έμπειρους και πρόθυμους συντρόφους/συναγωνιστές.

Είναι το ίδιο έργο που δυστυχώς έχουμε βαρεθεί να βλέπουμε τα τελευταία χρόνια: η μία λαική αντίδραση μας ξυνίζει και η άλλη μας βρωμάει. Γιατί, όπως λέει και ένα νεότευκτο απαράδεκτο σύνθημα, «οι μόνοι αγώνες που έχουνε αξία είναι οι αγώνες για άλλη κοινωνία». Που πήγε άραγε το «χαμένος είναι μόνο ο αγώνας που δεν έγινε»; Πού πήγε η ευθύνη των κομμουνιστών να πιαστούν από κάθε ίχνος αυθόρμητου, μερικού, υγιούς (έστω και πλανημένου) αγωνιστικού σκιρτήματος από κάθε ευκαιρία και να το βοηθήσουν να μετατραπεί σε συνειδητό, οργανωμένο, να συνδεθεί με το καθολικό;

Επιστέγασμα όλων αυτών είναι η απαράδεκτη και θλιβερή γραμμή που χαράζει η ηγεσία του ΚΚΕ μπροστά στο δημοψήφισμα. Η τακτική του ξεχωριστού «επαναστατικού άκυρου» ψηφοδελτίου είναι αυτοκτονική για το ΚΚΕ και εγκληματική για το λαό. Ο δήθεν διμέτωπος δεν είναι παρά στρουθοκαμηλική απομόνωση και αντικειμενικά αποδυνάμωση του ΟΧΙ ενάντια στο κατάπτυστο «ναι».

Δεν είναι δυνατόν το Κομμουνιστικό Κόμμα να περιμένει η ταξική πάλη να διεξάγεται με το βολικότερο τρόπο και με fair play, και όταν αυτό δε συμβαίνει (δηλαδή πάντα) να παρεξηγείται και να κλείνεται σπίτι του μουτρωμένο.

Έχει χρέος το Κομμουνιστικό Κόμμα:

  • Να σηκώσει πρώτο, το ίδιο τη σημαία του ΟΧΙ
  • να υπερασπιστεί στην πράξη το πραγματικό του νόημα
  • και αυτό όχι με φορμαλιστικού διαχωρισμούς και τερτίπια αλλά πλατιά στο λαό πιάνοντας τον παλμό του
  • Ακριβώς για να μην χαρίσει το ΟΧΙ στην Κυβέρνηση και στον ΣΥΡΙΖΑ

Γιατί μόνο με αγωνιστικό, κινηματικό, ολοκληρωμένο τρόπο, μόνο με αντιμπεριαλιστική-αντιμονοπωλιακή-δημοκρατική γραμμή μπορεί να υπάρξει ουσιαστική αντιπαράθεση, μπορεί να επιλέξει μαζικά ΟΧΙ ο λαός ενάντια στο «κατάπτυστο ναι».

Για να μπορέσει από Δευτέρα αυτό το ΟΧΙ να πάει παραπέρα: στη διαγραφή του χρέους, στην κατάργηση του μνημονίου, στην αποδέσμευση από ευρώ-ΕΕ-ΝΑΤΟ, στη λαική ανάταση για πραγματική αλλαγή στην εξουσία και στην οικονομία.

Το επιχείρημα ότι το ΟΧΙ είναι υποταγή στη λογική του μικρότερου κακού, ότι είναι έγκριση του «ΣΥΡΙΖΑίικου μνημόνιου» είναι γελοία. Προφανώς ο ΣΥΡΙΖΑ θα προσπαθήσει να αξιοποιήσει το κάθε τι για να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα, αυτό δε σημαίνει ότι οι κομμουνιστές θα παραδώσουν αμαχητί το κάθε τι, μην τυχόν και λερωθούν από τον ΣΥΡΙΖΑ.

Προφανώς αν το ερώτημα είχε τεθεί ρητά «πρόταση τρόικα ή πρόταση ΣΥΡΙΖΑ» η επιλογή θα έπρεπε να είναι μαχητική δράση για αποχή και συνεχής λαική κινητοποίηση με κάθε μέσο για να ανακληθεί το δημοψήφισμα ή να ακυρωθεί τυπικά και ουσιαστικά λόγω μικρής συμμετοχής (και όχι άκυρο που δε λέει τίποτα). Εδώ όμως έχουμε μια άλλη περίπτωση.

Η επιλογή του «επαναστατικού άκυρου» είναι:

  • Αυτοκτονική για το ΚΚΕ και εγκληματική για το λαό.
  • Μια κίνηση καταγραφής των εγκλωβισμένων στην αδιέξοδη γραμμή της ηγεσίας του ΚΚΕ.
  • Μια κίνηση που θα καταγράψει ένα ποσοστό της τάξης του 0+κάτι % αλλά θα έχει κοστίσει πολύ περισσότερο ενάντια στο ΟΧΙ και υπερ του κατάπτυστου «ναι».
  • Θα είναι διπλά εγκληματική και ασυγχώρητη η ευθύνη αν υπερισχύσει το «ναι».

Σε κάθε περίπτωση η στάση αυτή θα επικυρώσει την πλήρη αποκοπή από τις λαικές δυνάμεις που αναζητούν αγωνιστικές διεξόδους, που δε συμβιβάζονται, δεν παραδίνονται ακόμα και αν φοβούνται, ακόμα και αν για κάποιο διάστημα είχαν βρεθεί σε αδράνεια. Θα αποτελέσει άρνηση των ηρωικών παραδόσεων, των θυσιών της καθοριστικής συμβολής του ΚΚΕ σε όλες τις κρίσιμες για το λαό στιγμές των τελευταίων 100 χρόνων.

Δυστυχώς, τα τελευταία χρόνια έχει επανειλημμένα αποδειχτεί ότι οι εκκλήσεις προς την ηγεσία του ΚΚΕ να ανασκευάσει εγκληματικές επιλογές της πέφτουν στο κενό. Η μόνη ελπίδα βρίσκεται στους χιλιάδες τίμιους κομμουνιστές μέλη και φίλους του.

Όπως και να έχει, εκτιμώ οτι δεν υπάρχει για κανέναν, ΓΙΑ ΚΑΝΕΝΑΝ η πολυτέλεια να μην μπει άμεσα, τώρα, χτες στη μαχη, με συνεχή παρέμβαση σε συναδέλφους, γείτονες, γνωστούς, φίλους:

  • ενάντια στο κατάπτυστο ΝΑΙ και στο φόβο,
  • υπέρ του μαζικού-αποφασιστικού ΟΧΙ την Κυριακή στην κάλπη,
  • για συμμετοχή σε κάθε υγιή συλλογική πρωτοβουλία-δράση υπέρ του ΟΧΙ.

Με νηφαλιότητα αλλά αποφασιστικά και τεκμηριωμένα να βοηθήσουμε τον κάθε λαικό άνθρωπο να ξεπεράσει το φόβο και να ψηφίσει ΟΧΙ και να ετοιμαστεί να υπερασπιστεί το πραγματικό του νόημα.

Με αποφασιστικότητα και με νηφαλιότητα να κατατροπώσουμε ιδεολογικά, πολιτικά, ηθικά τους κήρυκες του κατάπτυστου «ναι», της ευρω-υποταγής, του πράκτορες του φόβου, της μεταμοντέρνας δουλικότητας.

Tags:

Add new comment

Filtered HTML

  • Web page addresses and e-mail addresses turn into links automatically.
  • Allowed HTML tags: <a> <em> <strong> <cite> <blockquote> <code> <ul> <ol> <li> <dl> <dt> <dd>
  • Lines and paragraphs break automatically.

Plain text

  • No HTML tags allowed.
  • Web page addresses and e-mail addresses turn into links automatically.
  • Lines and paragraphs break automatically.
CAPTCHA
This question is for testing whether or not you are a human visitor and to prevent automated spam submissions.
3 + 12 =
Solve this simple math problem and enter the result. E.g. for 1+3, enter 4.